Αυτά τα μικρά, τα ασήμαντα κι ανεπαίσθητα!...

Η κατάσταση της χώρας μας, η κατάσταση της Ευρώπης, της Αμερικής, της Αφρικής... η κατάσταση του κόσμου όλου, έφτασε σε τραγικό σημείο. Και κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, ενημερωνόμαστε για τις απειλητικές εξελίξεις, άλλοτε με επιχειρήματα και βάσιμα δεδομένα και άλλοτε με φληναφήματα και ιστορίες... τρόμου!

Έτσι, δεν μένει καιρός να ασχοληθούμε με τα καθημερινά, τα ασήμαντα, τα μικρά κι ανεπαίσθητα...

Δεν μένει καιρός να μιλήσουμε για τον πόνο, την ελπίδα, τη θλίψη,τον έρωτα!

Να μιλήσουμε για τη φιλία, τη χαρά, τη γοητεία του αγνώστου, την αγωνία του έρωτα, το παιχνίδισμα των σχέσεων...

Αλλά κι αν περισσεύει καιρός για όλα αυτά, διστάζουμε να ομολογήσουμε πως συνεχίζουν να μας απασχολούν! Ντρεπόμαστε για τα συναισθήματά μας,

για την καθημερινότητά μας που κάποιες ώρες μας φέρνει αντιμέτωπους μ' αυτά!

Και προσποιούμαστε πως τα ξεπερνάμε.

Αλλά, ακόμη κι αν κινδυνεύει η πατρίδα μας με πτώχευση, εμείς δεν είμαστε διατεθειμένοι να κηρύξουμε και πτώχευση συναισθημάτων! Δεν αποφασίζουμε να διαγράψουμε από τη μνήμη μας γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις που αγαπήσαμε. Δεν είναι στις προθέσεις μας η άρνηση των καθημερινών αδυναμιών μας...

Κουραστήκαμε να μοιρολογούμε, να υποθέτουμε, να αφηνόμαστε στο κύμα των παρερμηνειών και των αυθαίρετων συμπερασμάτων των "ειδημόνων αναλυτών".

Θέλουμε κάποιος να αναλύσει τους χτύπους της καρδιάς μας.

Γιατί είναι πιο άτακτοι κάποιες φορές, πιο γρήγοροι, κάποιες άλλες; Γιατί μεθάμε μ' ένα ποτήρι κρασί κι άλλες φορές δεν καταλαβαίνουμε πως αδειάσαμε την καράφα; Γιατί κάποιοι άνθρωποι που γνωρίζουμε για πρώτη φορά, μας

κερδίζουν από τα πρώτα κιόλας λεπτά και κάποιοι άλλοι μας κάνουν να νιώθουμε σαν να μας αγγίζει κρύο φίδι;

Γιατί σε κάποιους είμαστε επιεικείς στην κρίση μας και σε άλλους δεν ανεχόμαστε ούτε μία ανορθόγραφα γραμμένη λέξη;

Αλλά εγώ τώρα θέλω να μιλήσω για τα μικρά, τα ασήμαντα και ταπεινά...

Για τη φιλία και για τη συκοφαντία. Για τον χαμένο έρωτα. Για την πλάνη. Για την προδοσία. Για όλα αυτά τα καθημερινά και ανθρώπινα, που λόγω της κρίσης ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε πως μας απασχολούν. Πως συνεχίζουν να παίζουν ρόλο σπουδαίο και καθοριστικό στη ζωή μας.

Έτσι, αφήνουμε να μας προσπερνάνε πράγματα, επειδή διστάζουμε να αντιπαρατεθούμε σ' αυτά!

Για παράδειγμα, με αδίκησε στην κρίση του ο καλός κι αγαπημένος φίλος μου!

Θέλω να φωνάξω. Να διαμαρτυρηθώ για την αδικία αυτή. Μα πώς να το κάνω;

Θα πέσουν επάνω μου, όμοια κοράκια, να με φάνε!

Εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσύ μας μιλάς για... αδικίες και τέτοια;

Το βουλώνω, λοιπόν!

Με μεθάει ο έρωτας που νιώθω για τον/την... Ντροπή! Τέτοιες ώρες κι εσύ έχεις το νου σου στον έρωτα; Στο σεξ;

Σιωπώ ένοχα.

Ο καλός μου φίλος πλανεύτηκε και πιστεύει πως... προδόθηκε!

Προσπαθώ να το αναλύσω... Πώς και γιατί; Μα... ντρέπομαι!

Γυρίζουμε, λένε, στη δραχμή κι εγώ ασχολούμαι τώρα για το πώς και διατί ο καλός μου φίλος θεωρεί πως προδόθηκε;

Μούγγα κι εδώ!

Αλλίμονο! Η κατάσταση μπορεί να είναι δύσκολη... Πολύ δύσκολη... Χανόμαστε! Ναι! Αλλά δεν γίνεται να πνίξουμε όλα αυτά που νιώθουμε και δεν εκδηλώνουμε... Τα ανθρώπινα συναισθήματά μας! Αυτά τα μικρά, ασήμαντα κι ανεπαίσθητα που κάποτε έδιναν νόημα κι ομόρφαιναν τη ζωή μας!

Τη φιλία, τον τσακωμό, τον έρωτα! Τη γάτα στο περβάζι του παραθύρου, τον κήπο που έμεινε απότιστος και διψάει, το σκύλο που αλυχτάει, τη ρούγα στα στενά της γειτονιάς στα χωριουδάκια, τη συκοφαντία στις μεγάλες πόλεις. Αχ, τη συκοφαντία που σαν αέρας περνάει και πληγώνει και οδηγεί στην παραζάλη της πλάνης!

Και μετά, αφού μιλήσουμε για όλα αυτά τα... εντροπιαστικά και τετριμμένα, τότε ας ανοίξουμε το βήμα να φτάσουμε στους χώρους των δακρύων.

Γιατί όταν τα συναισθήματα παγιδεύονται, μόνο δάκρυα μας πρέπουν!

"Της αχαριστίας έπεται η αναισχυντία"

Θυμήθηκα ξανά τη μαμά μου σήμερα! Πολλά ωραία πράγματα μου έμαθε! Όπως, το να μην αδικώ κάποιον...

Να "ακούω" πάντα όχι μόνο τη μία πλευρά...

Αυτό, το συνάντησα αργότερα, πολύ ωραία εκφρασμένο, στα πανεπιστημιακά μου μαθήματα:

Μηδενί δίκην δικάσεις, πριν αμφοίν μύθον ακούσεις.

Ακόμα, μου έμαθε να είμαι -να προσπαθώ να είμαι- ευθύς, "διαυγής και ευανάγνωστη". Να μην προσφεύγω ούτε να καταφεύγω στα υπονοούμενα, στις "μισές και μασημένες" κουβέντες.

"Καθαρές κουβέντες", μου έλεγε.

Κι εγώ πολύ τα προσπάθησα αυτά στη ζωή μου.

Φαίνεται, όμως, πως οι "καθαρές κουβέντες" είναι... δύσπεπτες. Χρειάζεται ιδιαίτερη αντοχή από κάποιους -είτε να τις πουν είτε να τις ακούσουν.

Έτσι, αποκρύπτονται σκέψεις, ιδέες, υποθέσεις και μένουν να "κουφοβράζουν" απειλητικά, μέχρι να... εκτιναχθούν! Μέχρι, εκείνος που τις έχει φυλακίσει στο μυαλό και στην ψυχή του, να αποφασίσει να τις "εκστομίσει"! Αλλά αφού τις έχει στο μυαλό του, ήδη τις έχει "εκστομίσει" εντός του! Κι αυτό ίσως είναι βαρύτερο...

Θυμήθηκα και τον αείμνηστο Παναγιώτη Κανελλόπουλο, σήμερα!
Πριν από πολλά χρόνια, είχα την τιμή και τη

μεγάλη τύχη να με καλέσει για την επιμέλεια ενός βιβλίου του. Κάθε απόγευμα, λοιπόν, ανέβαινα τις εξωτερικές σκάλες τού επί της οδού Ακαδημίας γραφείου του. Καθόμουν απέναντί του και εκείνος διάβαζε, παράγραφο-παράγραφο, τις σελίδες που δουλεύαμε.

Φορούσε δύο ζευγάρια γυαλιά, το ένα πάνω στο άλλο! Κάποια στιγμή, για να μην κουράζει τα μάτια του, του πρότεινα, δειλά, να διαβάζω εγώ.

Το δέχτηκε με ανακούφιση και χίλιες ευχαριστίες!

Ένιωθα αμήχανα! Μα τόσες ευχαριστίες για κάτι τόσο απλό, για κάτι που, στο κάτω-κάτω, εγώ θα πληρωνόμουν;

Τότε, μου μίλησε, εκτός... κειμένου, για την έννοια της ευγνωμοσύνης και της αχαριστίας!

"Αγνώμων μη γίνου", μου είπε. "Της αχαριστίας έπεται η αναισχυντία".

Και ήρεμα-ήρεμα, μου μίλησε ώρα πολλή για τις έννοιες, το νόημα, τη σημασία αυτών των λέξεων, ξεκινώντας από την ετυμολογία τους.

Θυμήθηκα και τον Ανδρόνικο, σήμερα!

Τον πανύψηλο νεαρό άνδρα, τον εξαιρετικό φωτορεπόρτερ του περιοδικού που, τότε, ανανέωσε τον περιοδικό Τύπο, του "ΕΝΑ".

Ερχόταν ο Ανδρόνικος Χ., λοιπόν, γελαστός και όμορφος μέσα στην καλοσύνη που τον χαρακτήριζε και... "Κακιούλα μου, να οι φωτογραφίες να και το στόρι... Κάνε μού το πιο... διαβαστερό... Γράψ' το εσύ". Γελούσαμε κι οι δυο!

Ποτέ μου δεν του το αρνήθηκα! Και, βέβαια, πάντα με το όνομά του φαρδύ-πλατύ από κάτω.

Έχουν περάσει από τότε πολλά χρόνια. Όσες φορές μιλάμε με τον παλιό καλό μου Ανδρόνικο, πάντα, μα πάντα, μου θυμίζει εκείνη την εποχή, τονίζοντας πως αυτό ήταν για εκείνον σπουδαίο!

Δεν το κατάλαβα ποτέ αυτό! Ήμασταν φίλοι, φυσικό δεν ήταν; Και κόβω την κουβέντα.

"Ναι, ήμασταν, ρε φιλενάδα! Ακυρώνει αυτό την κίνησή σου τότε;

Ακυρώνει την ομορφιά της αφιλοκερδούς προσφοράς σου; Αχάριστος δεν είμαι"!

Καθώς τα θυμάμαι όλα αυτά σήμερα, ακούω ξανά τη μαμά να μου λέει:

"Την αχαριστία δεν τη συγχωρεί ούτε ο Θεός, κορίτσι μου"!

Αχ, ρε μαμά, τι ωραία πράγματα μου έμαθες!...

Μόνο που δεν κατάφερες να μου μάθεις να μην με πληγώνει η αδικία και η αχαριστία!

Κείμενα διαμελισμένα, διάτρητα και χωρίς άλλοθι!

Υπήρχε ένα παιχνίδι που το έπαιζαν παλιά στα πάρτι: έγραφε ο καθένας σε ένα μικρό χαρτάκι, μία φράση. Ό,τι ήθελε... ό,τι περνούσε εκείνη τη στιγμή απ' το μυαλό του. Τύλιγε προσεκτικά το χαρτάκι και το έριχνε μέσα σε ένα βάζο. Μόλις μαζεύονταν όλα τα χαρτάκια, τα ανακάτευαν καλά και μετά, ένας-ένας, έπαιρνε από μέσα ένα, το ξετύλιγε και διάβαζε αυτό που κάποιος άλλος είχε γράψει λίγο πριν. Συνέχιζε ο επόμενος, μετά ο άλλος, ώστε καθώς διαβάζονταν όλα με τυχαία σειρά, να ακούγονται σαν ένα ενιαίο κείμενο! Όπως καταλαβαίνετε, το αποτέλεσμα ήταν για γέλια!

Μία αστεία "συρραφή", άσχετων μεταξύ τους, σκέψεων...

Αυτό το "παιχνίδι" το αντέγραψαν αργότερα πολλοί: συρραφή κειμένων, θέσεων, ιδεών, παράθεση απόψεων... Όλα "δουλεμένα και ζυμωμένα" έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα ενιαίο κείμενο με αρχή, μέση και τέλος.

Τώρα, εάν η αρχή ήταν αυτούσια "δανεισμένη" από κάποιο ξένο κείμενο, η μέση από μία άσχετη πηγή και το τέλος από ένα αρχαίο δοκίμιο, δεν είχε και τόση σημασία! Κέρδιζε αυτός που θα κατάφερνε να "συνθέσει" πειστικότερα ένα κείμενο, παρουσιάζοντάς το ως αποτέλεσμα δικής του σκέψης!

Αυτό το... "παιχνίδι" το παίζουν αρκετοί και σήμερα. Και δεν το παίζουν στα πάρτι. Το παίζουν στην καθημερινότητά τους. Στις σχέσεις τους, στις δοσοληψίες τους, στις ενασχολήσεις τους, στη δουλειά τους.

Αλλά, κατά κανόνα, παίζεται ατυχώς!

Γιατί η αντιγραφή, η ανασύνταξη, το "ζύμωμα", απαιτούν εξαιρετική ικανότητα σύνθεσης. Και γνώσεις. Χρειάζεται "μαστοριά" για να μπορέσεις να συνθέσεις ένα κείμενο που να είναι τεκμηριωμένο, να "κυλάει", να είναι εύληπτο, κατανοητό. Δεν αρκεί η παράθεση φράσεων και αποσπασμάτων ασύνδετων μεταξύ τους, φύρδην-μίγδην και ατάκτως ερριμμένων! Το αποτέλεσμα μοιάζει σαν ένας πίδακας λέξεων, σαν ένα σιντριβάνι επαρχιακής πλατείας που πιτσιλάει άτσαλα τα νερά του στους περαστικούς!

Δεν μπορείς να ξεγελάσεις εύκολα σήμερα τον άλλον, που είναι πιο ενημερωμένος, πιο υποψιασμένος, πιο ερευνητικός. Η τεχνολογία έφερε τον αναγνώστη πιο κοντά στην ενημέρωση. Και μπορεί να ελέγχει, να συγκρίνει και να κρίνει, να αμφισβητεί για να μπορέσει να δεχτεί όποια αλήθεια ή ψέμα του "πασάρουν".

Αυτό το παιχνίδι, μπορεί να παραδώσει εσένα ως παιχνίδι στα χέρια των άλλων. Μπορεί να προδώσει -να αποκαλύψει θα ήταν το πιο σωστό- τη σημαδεμένη τράπουλα. Τον τσαλακωμένο άσο στο μανίκι σου.

Κανείς, βέβαια, δεν αρνείται το δικαίωμα να "δανειζόμαστε" άλλων λόγια, τεχνικές, πονήματα. Με τον όρο, όμως, να αναφέρουμε την πηγή. Μπορούμε, πάλι, να χρησιμοποιήσουμε των άλλων τις μελέτες ως αφετηρία για κάποια δική μας εργασία. Να χρησιμοποιήσουμε των άλλων τη σοφία ως στήριγμα και απόδειξη θέσεών μας.

Αρκεί να έχουμε τη σεμνότητα, την ταπεινότητα και την ευαισθησία να μην "οικειοποιούμαστε" τις ιδέες τους!

Και, πολύ περισσότερο, να σεβόμαστε αυτές τις ιδέες και να μην παρεισφρύουμε ανάμεσά τους σαν κλεφτρόνια, διαμελίζοντας το νόημά τους.

Η Μαρίκα!

Είχε εξαιρετικά καλλίγραμμες γάμπες. Λεπτοί αστράγαλοι, με τα χαρακτηριστικά βαθουλώματα στο πλάι που τόνιζαν ακόμη περισσότερο το καλοσχηματισμένο πόδι.

Φορούσε ψηλοτάκουνα παπούτσια κι αυτό έκανε να φαντάζουν ωραιότερες οι γάμπες που χάζευα με τις ώρες!
Και πάνω σ' αυτά τα ψηλά τακούνια, στριφογύριζε στην αγκαλιά του Γιώργου της, στο ρυθμό του βαλς!
Το κρεπ-ζορζέτ φόρεμά της έσφιγγε τη λεπτή μέση και τελείωνε σε κλος κύματα! Τα μαλλιά της χτενισμένα με τέτοιον τρόπο που τόνιζαν την υπέροχη μύτη, το θαυμάσιο προφίλ της!
Τα χείλια της, χείλια αψεγάδιαστα, βαμμένα κόκκινα. Κατακόκκινα.

Χόρευαν όλοι. Παρακολουθούσαμε το χορό τους, αλλά στα δικά μας μάτια υπήρχε μόνον εκείνη.  Μόνον η εικόνα της. Στήναμε αυτί να ακούσουμε τι έλεγαν -με ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν η φωνή τους χαμήλωνε!...
Τα πάρτι τους ήταν για μας, τα παιδιά, ένα πανηγύρι χαράς!
Και σ' αυτά τα πάρτι, εκείνη, αδιαμφισβήτητη βασίλισσα -κάτι που δεν το ήξερε, δεν το είχε καν προσέξει!...
Αργά, όταν είχε πια κουραστεί, άλλαζε τις ψηλοτάκουνες γόβες και φορούσε... ψηλοτάκουνες μαύρες λουστρινένιες παντόφλες, απ' όπου ξεπρόβαλαν τα βαμμένα νύχια της, σαν κατακόκκινες γλυκιές καραμέλες!

Η Μαρίκα!
Έτρεχε όλη μέρα από το ένα δωμάτιο στο άλλο, να τα φροντίσει όλα! Να τα προλάβει όλα!
Μια μέρα, χτύπησε το κουδούνι: "Καλημέρα σας, φέραμε την τραπεζαρία". "Λάθος κάνατε, δεν παραγγείλαμε καμία τραπεζαρία εμείς!". "Μα πώς, κυρία μου; Μία Τσιπ εντ Ντέιλ δεν παραγγείλατε;". "Όχι, όχι"... Και τα σχέδιά του για την έκπληξη, του τα έκανε μαντάρα! Κι οι δυο τους γέλασαν πολύ μ' αυτό! Αργότερα, τίμησε πολύ την όμορφη τραπεζαρία: χαρές και τραπεζώματα ένα σωρό!

Η Μαρίκα που έκανε πίτες και μπακλαβάδες, κουλούρια και τσουρέκια, πικάντικα νόστιμα φαγητά... Η Μαρίκα, που όλοι ζήλευαν τη χάρη της έτσι όπως άναβε το τσιγάρο της μετά "για να ξεκουραστεί"!

Η Μαρίκα, η όμορφη! Η Μαρίκα, η γλυκιά! Η Μαρίκα, η χαριτωμένη!
Η Μαρίκα, η καλή κόρη, η τέλεια μάνα, η ερωτευμένη σύζυγος!

Η Μαρίκα με το πηγαίο χιούμορ:
Αχ, μαμά, μη λες "από ανέκαθεν... Η κατάληξη "θεν" σημαίνει "από"...
Η απάντηση άμεση:
"Ωραία! Λοιπόν, από ανέκα το ήξερα εγώ"!...
Το αθώο της βλέμμα, περιπαικτικό... Όχι που θα μας το χάριζε!

Η τρυφερή Μαρίκα!... Που έδινε τα χάδια της ανυστερόβουλα, που ήξερε να αγαπάει και ήξερε να το δείχνει! Που πολύ αγάπησε και πολύ αγαπήθηκε!

Η Μαρίκα σήμερα είχε τη γιορτή της! Φορούσε τα ψηλοτάκουνα παπούτσια της και πάνω σ' αυτά στριφογύριζε στο ρυθμό του βαλς και λικνιζόταν ευτυχισμένη στην αγκαλιά του!

Τεντωμένο δάχτυλο μετά λόγων απειλητικών...

Το τεντωμένο δάχτυλο που κουνιέται στον αέρα, όταν ήμουν μικρή, με φόβιζε! Αργότερα, το έβλεπα ως απειλητικό, αλλά ο φόβος μου ήταν... ελεγχόμενος! Δεν έβαζα και τα κλάματα!
Όταν μεγάλωσα, με ενοχλούσε. Ακόμα κι αν ήταν για να μου υποδείξουν πού θα καθίσω σε ένα γεύμα, αν αυτό το έκαναν με το δείχτη τεντωμένο, με εκνεύριζε. Αργότερα, όταν μεγάλωσα για τα καλά, με οδηγούσε σε σωστές κρίσεις για το άτομο που το... έσειε!

Και να, λοιπόν, που, εκεί που δεν το περίμενα καν, θυμήθηκα όλα εκείνα τα συναισθήματα που παιδιόθεν με φόβιζαν!
Τρόμαξα!
Τον είδα απειλητικό, ευμεγέθη και συνοφρυωμένο, να φωνάζει πως απαιτεί "στρατιωτική πειθαρχία... σ' αυτά που λένε", στις αποφάσεις, δηλαδή, που παίρνει ο ίδιος και οι κυβερνώντες και είχε το δάχτυλο, έτσι όπως με φόβιζε από μικρή, αργότερα με ενοχλούσε και τώρα με εξοργίζει! Και λυγισμένο μετά το χτύπησε δυνατά στο τραπέζι!
 Η φωνή του ήταν "στεγνή", και η γλώσσα ακουγόταν σαν να "πλατάγιζε" έτσι όπως όταν κολλάει το στόμα μας, κατάξερο από τη δίψα! Τα φρύδια του σε θέση... αποφασιστικού θυμού, που δεν σηκώνει αντιρρήσεις και τέτοια δικαιώματα!...

Ε, λοιπόν, η σημειολογία της υπόθεσης, φυσικά φλυαρεί!
Το κορμί, οι κινήσεις, το χρώμα της φωνής μας, όλα αποκαλύπτουν.
Και, εν προκειμένω, όλα αυτά έπαιρναν το σχήμα της επιβεβαίωσης...
Ο υπουργός μας Ευάγγελος Βενιζέλος -θα καταλάβατε πως στο πρόσωπό του αναφερόμαστε- είναι αποδεδειγμένα ένα άτομο με αυτοπεποίθηση, σίγουρο για τον εαυτό του, που χειρίζεται με αξιοθαύμαστη άνεση το λόγο και αποφεύγει προσεκτικά κάθε κίνηση που θα πρόδιδε αβεβαιότητα.
Οι χειρονομίες είναι ένας τρόπος επικοινωνίας παρόμοιος με τη γλώσσα, που δημιουργούνται ως διανοητική έννοια ενός ατόμου, ενδεχομένως από κοινού με την ομιλία.
Εκφράζονται μέσω της κίνησης των άνω άκρων, με ανάλογο τρόπο που η ομιλία παράγεται από τη μεταβολή της πίεσης των στρωμάτων του αέρα.
Οι αποδέκτες αντιλαμβάνονται τις χειρονομίες σαν μία ακολουθία οπτικών εικόνων και τις ερμηνεύουν με τη γνώση που κατέχουν γι' αυτές, δηλαδή με τη νοημοσύνη.
Αλλά οι κινήσεις των χεριών λειτουργούν επικουρικά στην ανθρώπινη γλώσσα. Εντείνουν, υποβάλλουν, δίνουν χρώμα και έμφαση στα λεγόμενα.
Άραγε γι' αυτό και ο υπουργός κουνούσε το χέρι του στον αέρα, με φωνή κοφτή, δυνατή, επιτακτική και ύφος έντονο, συνοφρυωμένο και απειλητικό, όταν απαιτούσε "στρατιωτική πειθαρχία";
Και ήταν, άραγε, αυτή η χειρονομία μία υποσυνείδητη μορφή επικοινωνίας, με την οποία ο κ. Βενιζέλος επιδίωξε να συμπληρώσει τη δυνατότητα για επικοινωνία που έχει ένα άτομο;


Όπως κι αν ερμηνευθεί, το γεγονός εξαγρίωσε περισσότερο ακόμη τους ήδη εξαγριωμένους πολίτες αυτής της χώρας που τους εκμεταλλεύονται και τους εμπαίζουν ασύστολα! 
Γιατί δεν νομίζω να συγκινήθηκε κανείς -όσο καλή πρόθεση και διάθεση κι αν είχε- στο άκουσμα των "τρυφερών" και "συμπονετικών" λόγων του κ. Βενιζέλου, για τη φτώχεια, τη δυστυχία και την κατάντια μας! Φυσικά, δεν τα χαρακτήρισε έτσι... Αλλά έτσι δεν είναι; 
Και πώς να πιστέψει κανείς "τα λόγια τα μεγάλα", όταν βλέπει τον τρόπο ζωής των "αρχόντων" μας και, δικαίως, φαντάζεται και ακόμη περισσότερα; 
Κλείσιμο επιχειρήσεων, απολύσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, ασταμάτητες φορολογικές αφαιμάξεις, αυξήσεις στα τρόφιμα, στα είδη πρώτης ανάγκης, αυξήσεις παντού... φτώχεια, πείνα, αυτοκτονίες!... 
Πόσο "καίνε" αυτά την προσωπική ζωή των πολιτικών μας; Τι από όλα αυτά  βασανίζει εκείνους, τα παιδιά, την οικογένειά τους; 
Και απαιτεί "στρατιωτικήική πειθαρχία", χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι! 
Την ίδια ώρα που έξω από το Κοινοβούλιο, χιλιάδες πολίτες φτύνουν τη Βουλή!

Η μαμά μου έλεγε μια παροιμία όταν ήθελε να μας επιπλήξει και να μας κάνει να ντραπούμε για μια απρέπεια, μια αδικία, μια σκανταλιά που κάναμε. Έλεγε: "Σήκω την ουρά από το γαϊδούρι και φτύσε του τον κώλο! Δεν θα ντραπεί"!
Κι αυτή την παροιμία τη θυμάμαι αυτό το χρόνο πολύ συχνά. 
Και δεν βάζω τα κλάματα με τα αυστηρώς, αυταρχικώς και... αναισχύντως τεντωμένα δάχτυλα. 

Τα... "άλλα ελληνικά"!

Διάβασα σήμερα τίτλο ανάρτησης κάπου στο διαδίκτυο: "Τα μαζεύουν άρων άρων..." και μου 'ρθε να φωνάξω: Μαζεύτε τα άρΩν άρΩν κι εσείς! Άρων και τα μολύβια σας, άρων τις πένες και τα... στιλά σας, άρων και τα χαρτιά ή τα λαπτόπια σας και άμε στο καλό!

Τελικά, τη γλώσσα μας δεν την πλήγωσαν τα greeklish! Είχαν προηγηθεί τα... άλλα ελληνικά! Αυτά τα ελληνικά των... μορφωμένων Ελλήνων, που και θέσεις υψηλές κατέχουν και επιτυχημένοι θεωρούνται και "βήμα" τους δίνεται και περισπούδαστο ύφος διαθέτουν όταν μιλούν περί παντός του επιστητού και ιδιαιτέρως βαρυσήμαντο όταν αναλύουν, άκρως επηρμένο δε όταν σε έχουν απέναντί τους, χωρίς να γνωρίζουν επακριβώς ούτε ποιος είσαι ούτε τα γράμματα που γνωρίζεις ούτε τις γνώσεις που έχεις φορτώσει στις αποσκευές σου!

Και έτσι, σήμερα, ξαναλέω αυτό που -με πόνο ψυχής- είχα πει και άλλοτε: Μας "πυροβολούν" από παντού!
Και θυμήθηκα...

Ήταν τότε που κάποιος υπουργός της "Αλλαγής", θέλοντας να κάνει τη... διαφορά, αρνήθηκε την καθαρεύουσα! Έβγαλε, λοιπόν, από τα επιρρήματα την κατάληξη "ως", και με ένα μεγαλοπρεπέστατο "άλφα", το... γύρισε στη δημοτική! Τόσο απλά!
Και από τότε, "αφού το είπε κοτζάμ υπουργός, έτσι θα είναι το σωστό... αυτός ξέρει", άρχισαν όλοι τα "όπως είπα και προηγούμενα...", χωρίς να κάνουν τον κόπο να ανοίξουν ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ τη γραμματική -εκείνη τη θαυμάσια Μικρή Γραμματική του Τριανταφυλλίδη- έστω για επιβεβαίωση! Και το ορκίζομαι, μαζί τους δεν έχω προηγούμενα!
Έτσι πυροβολούσαν, έτσι συνεχίζουν να πυροβολούν!

Και... "ευτυχά που μας ενημέρωσαν για τις νέες επιρρηματικές δυνατότητες", για να θυμηθούμε και τον Μάνο Χατζηδάκι!
Και να θυμηθούμε, ακόμη, το γεγονός πως "ήταν και η Μελίνα Μερκούρη παρών", αλλά, ευτυχώς, δεν το άκουσε αυτό, όταν ειπώθηκε σε Δελτίο Ειδήσεων κρατικού Ραδιοφωνικού Σταθμού!

Ήμουν κι εγώ "παρών" όταν "αποκατέστησαν τη βλάβη"... Όχι τη λειτουργία... Και όταν άκουσα για την καταστροφή, έμεινα... έκθαμβη, όπως η δημοσιογράφος-"καθηγήτρια" του Πανεπιστημίου!

Καλέ, από πού ν' αρχίσω και πού να τελειώσω;
Η συντριπτική... πλειοψηφία (λες και εν προκειμένω ψηφίζουν!...)των ανθρώπων, δεν θέλουν να αφήσουν ΤΗ καρέκλα, δεν κλείνουν ΤΗ πόρτα κι αποχαιρέτησαν για πάντα το τελικό "ς" και το τελικό "ν" από εκεί όπου ήταν και είναι η θέση τους.
Έτσι, βλέπουμε τον επικεφαλή και το βάζουμε στα πόδια, φωνάζοντας απελπισμένα "Πού είναι η έξοδο; Πού είναι η έξοδο;"! Κάποια θεία μου μπερδεύτηκε και κούνισε θλιβερά το κεφάλι της, λέγοντας: "Μωρέ μας έχουν πνίξει τα έξοδα! Ένα μόνο έξοδο;...".

Κανόνες; Ποιοι κανόνες;
Η γλώσσα είναι ζωντανή -λένε. Και εξελίσσεται -λένε. Και καθένας τη φέρνει στα μέτρα του. Πολύ απλά.
Θυμάμαι τον Ντίνο Καγιά -ζωγράφο, συνθέτη κλασσικής μουσικής, συγγραφέα- να μου λέει γελώντας:
"Διαφωνώ ριζικά, ου μην αλλά και... κάθετα! Δεν μας πυροβολούν από παντού! Αυτοί οι ίδιοι είναι πυροβολημένοι"!
Και να προσθέτει: Σ' αυτούς τους γλωσσικά νεολόγιους, υπεξελικτικούς και βολεμένους μέσα στην ίδια την ημιμάθειά τους "επαναστάτες", απαντώ:  Η "τάση" για την εξέλιξη της γλώσσας πρέπει να γίνεται επί τα βελτίω και όχι επί τα χείρω, διότι, όπως γνωρίζουμε καλά, οι "τέτοιες" επαναστάσεις είναι το... άσυλο των... αταλάντων!

Αυτό που υποστηρίζουν οι γλωσσολόγοι είναι πως η γλώσσα πρέπει να είναι "ανοιχτή από παντού". Φυσικά, έχουν δίκαιο! Δεν εννοούν, όμως, τα λάθη που γίνονται λόγω προχωρημένου γήρατος, άνοιας, αμορφωσιάς, ηλιθιότητας και τεμπελιάς και τα οποία είναι και ευκρινή και ευδιάκριτα.
Μία λέξη που συνηθίζεται να λέγεται από τους ανθρώπους, ίσως είναι σωστό να μπαίνει στο λεξικό. Όταν η ίδια λέξη κλίνεται λάθος, αυτό είναι λάθος και δεν φταίει η λέξη. Φταίει αυτός που τη χρησιμοποιεί λάθος. Αυτό δεν είναι υγιές φαινόμενο και κανείς γλωσσολόγος δεν το υποστήριξε ποτέ.
Αλλά γιατί να περιμένουμε τόσα από αδαείς ανθρώπους, όταν γνωστός γλωσσολόγος δεν γνωρίζει ότι υπάρχει μόνον ο όρος "λογόρροια" και όχι "λογοδιάρροια"! Μάλλον, τα λόγια κάποιων παραπέμπουν σε... διάρροια!
Εμπρός, λοιπόν, να "αποκαταστήσουμε τη βλάβη" "ως αναφορά" την ελληνική γλώσσα, "ανεξαρτήτου" μόρφωσης, ώστε να έχουμε "πλήρες" ή, γιατί όχι, "άπλετη" δυνατότητα να μιλάμε σωστά!
Αλλά η ώρα πέρασε...
Δυστυχά, πρέπει να σας αφήσω... έγκαιρα, για να μη χρειαστεί μετά να τα μαζεύω άρων άρων!...

Άναψε το τσιγάρο! -Κυβερνητικές παλινωδίες...

Επιτέλους, το έλυσαν κι αυτό! Βρέθηκε ο τρόπος και η ρύθμιση που θα οδηγήσουν "στην ομαλή μετάβαση προς την πλήρη εφαρμογή της απαγόρευσης του καπνίσματος", σύμφωνα με τις δηλώσεις του γενικού γραμματέα του υπουργείου Δημόσιας Υγείας.

Στον Εφαρμοστικό Νόμο του Μεσοπρόθεσμου, αναφέρεται:

"Στα καζίνο και στα κέντρα διασκέδασης με ζωντανή μουσική εμβαδού άνω των 300 τμ μπορούν να δημιουργούνται χώροι καπνιζόντων, οι οποίοι δεν επιτρέπεται να υπερβαίνουν το ένα δεύτερο του συνολικού εμβαδού του καταστήματος. Για τη δημιουργία τέτοιων χώρων καταβάλλεται ετήσιο τέλος ποσού 200 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο».

Μπέρδεμα! Δηλαδή, για ένα μαγαζί 300 τετραγωνικών, το 200ευρω θα δίνεται για το χώρο μέχρι 150 μέτρων!

Εξαιρετικό!

Να βγάλουμε κανα-φράγκο! Αυτό είναι το ζητούμενο! Πλήρης αδιαφορία για τις συνέπειες στην υγεία των πολιτών και στις μακροχρόνιες συνέπειες σε οικονομικό επίπεδο... Οι πολίτες που θα υποστούν τις συνέπειες αυτών των επιλογών μέσω του παθητικού καπνίσματος είναι μάλλον απλώς παράπλευρες απώλειες για αυτούς που μας κυβερνούν...

Δυστυχώς, ελλείπει ο κρατικός μηχανισμός που θα έπρεπε να επιβάλλει το νόμο σε πολίτες που δεν τον τηρούν. Σε πολίτες που αρέσκονται να διαμαρτύρονται για την ανυπαρξία του κράτους, αλλά αρνούνται να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό το ίδιο κράτος για το οποίο διαμαρτύρονται, πρέπει να αποτελείται από νομοταγείς και όχι μεμψιμοιρούντες πολίτες.

Απευθυνθήκαμε στους διακεκριμένους πνευμονολόγους κ. Τάσο Τσάτσο, πρόεδρο της Ένωσης Πνευμονολόγων Ελλάδος και στον πνευμονολόγο Δρ Κωνσταντίνο Κωστίκα, να σχολιάσουν τη... θλιβερή επικαιρότητα των ημερών.

Ο κ. Τσάτσος μας είπε:

"Διαβάζοντας τα σχετικά άρθρα στον Τύπο και με τα λίγα μαθηματικά που έμειναν ενεργά στο μυαλό μου, κάνω τους παρακάτω υπολογισμούς: Περιμένουν έσοδα, λέει , 40.000.000 € το χρόνο από 3.000 μαγαζιά που ξεπερνούν τα 300 τ.μ. σ' όλη τη χώρα! Δηλαδή, 13.333 € το χρόνο από κάθε μαγαζί, ήτοι 1.111 € το μήνα από από κάθε νυκτερινό μαγαζί! Αφήνω προς σχολιασμό από σας, τα έσοδα μιας βραδιάς!

Αλλά, ας σοβαρευτούμε λίγο... Μήπως θα ήταν σκόπιμο να μας πουν οι ειδήμονες πόσο ακριβώς κοστολογούν την ανθρώπινη ζωή; Πόσο ακριβώς αξιολογείται η ανθρώπινη ζωή;

Πόσο, τέλος πάντων, στοιχίζει σήμερα στην ελληνική οικονομία η φαρμακευτική αγωγή - θεραπεία ενός ατυχούς καρκινοπαθούς;

Μήπως να υπολογίσουμε πρόχειρα την αξία της φαρμακευτικής αγωγής ενός Χρόνιου Αποφρακτικού Ασθενή;

Να σας βοηθήσω λίγο, με ένα απλό παράδειγμα: αγωγή με ένα μόνο φάρμακο σε έναν ΧΑΠίτη, 50 €/μήνα - ή 80 € με δύο φάρμακα ή 120 € /μήνα για τρία φάρμακα -που, δυστυχώς, είναι το πλέον σύνηθες- ήτοι 600 /χρόνο ή 960 ή 1440 € ή, τελικά, 6.000 έως 14.500 € /ασθενή σε 10 χρόνια! Και μην πει κανείς ότι δεν ζουν χρόνια οι ασθενείς αυτοί! Ξέρω χιλιάδες που ξεκίνησαν με ένα εισπνεόμενο φάρμακο στα 65 και σήμερα, στα 75 και 80 παίρνουν 2 και 3 και κάνουν οξυγονοθεραπεία κ.λπ. κ.λπ. Και όλα αυτά, χωρίς υπολογισμό κόστους νοσηλείας στις παροξύνσεις της νόσου, χωρίς υπολογισμό των στοιχειωδών εξετάσεων που θα του ζητηθούν ανά έτος κ.λπ. κ.λπ., για να μην υπολογίσω τις χημειοθεραπείες - ακτινοθεραπείες ή τυχόν χειρουργικές επεμβάσεις.

Και, εν κατακλείδι, ας αφήσουμε τις δικαιολογίες και τους αστεϊσμούς... 

Επιτέλους, μπορεί να εφαρμοστεί στην Ελλάδα ΕΝΑΣ νόμος χωρίς παραθυράκια, χωρίς ελαττώματα, χωρίς μικρές υποπαραγράφους; Κι αυτός ο νόμος να αφορά την ΥΓΕΙΑ μας, τη δημόσια υγεία, την υγεία των παιδιών μας! Η ΧΑΠ, η γνωστή και ως "νόσος των καπνιστών", προβλέπεται να αναρριχηθεί στη 2η θέση των αιτιών θανάτου στην επόμενη δεκαετία! Δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να επιταχύνουμε την πορεία της αυτή.

Όσον αφορά στο εισπρακτικό κομμάτι, ας απευθυνθούμε κάπου αλλού για να "πληρώσουμε" τους όρους του Μεσοπρόθεσμου και ας αποφασίσουμε να εφαρμόσουμε τα περί απογόρευσης καπνού στην πραγματικότητα.

Η ανθρώπινη ζωή δεν συμψηφίζεται με εξοφλήσεις οικονομικού τύπου!".

Ο Δρ Κωνσταντίνος Κωστίκας δήλωσε χαρακτηριστικά:

"Η αποτυχία εφαρμογής του αντικαπνισματικού νόμου, που αποτελεί το μόνο από τα εγχειρήματά της κυβέρνησης που δεν έχει κανένα απολύτως κόστος, είναι απλά θλιβερή.

Για να μην αναφερθεί κανείς στο τεράστιο όφελος της δημόσιας υγείας (που αντανακλάται σε τεράστιο οικονομικό όφελος, το μόνο μέγεθος που είναι σε θέση να αξιολογήσουν οι "ειδικοί").

Μια έκκληση για σύνεση, έστω την ύστατη στιγμή.

Το τραγικό, ωστόσο, είναι ότι εκείνοι που έκλιναν υπέρ της τραγικής ρύθμισης (αν και ευελπιστώ ότι στο τέλος δεν θα εφαρμοστεί) οφείλουν να είναι (και είναι) απολύτως ενημερωμένοι καθ' όλα, σχετικά με τις συνέπειες του παθητικού καπνίσματος... Απλά, οι πελατειακές τους δεσμεύσεις, για μία ακόμη φορά, υπερτερούν των ηθικών και λογικών επιβολών...

Και δεν νομίζω πως είναι θέμα διαφορετικών προτεραιοτήτων το να μην εφαρμόσεις ένα νόμο του κράτους από ετών... Επίσης, το ταμειακό όφελος θα είναι ευθέως ανάλογο εκείνου που εισπράττουν από τους περίφημους "επιχειρηματίες" των μεγάλων πιστών... Τίποτα! Όπως δεν εισπράττουν ούτε τους αναλογούντες φόρους για το χρήμα που διακινείται, ούτε τίποτα ανάλογο... Οπότε, θα μας σώσει το τσιγαρόσημο των 200  ευρώ /m2 ετησίως!...

Δυστυχώς, μετά από ένα πρόσφατο ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, ζηλεύω τους Τούρκους, γιατί κατόρθωσαν να εκμηδενίσουν το παθητικό κάπνισμα στους δημόσιους χώρους...

Ακόμη και εάν επρόκειτο να σωθεί η οικονομία της χώρας, επιλήψιμο θα ήταν, γιατί θα ήταν εις βάρος των μεσο- και μακροπρόθεσμων ανεπανόρθωτων βλαβών στην υγεία του γενικού πληθυσμού. Πολλώ μάλλον τώρα, που δεν πρόκειται να αποφέρει παρά λίγα ψίχουλα, ως παραπέτασμα καπνού για την απόκρυψη των πραγματικών αιτίων της απόφασης. 

Μέχρι τότε... Smoke your myth in Greece...".

Χρώμα στους τοίχους και στα όνειρα!

Σε κάθε αφήγηση, λένε, υπάρχει μια δόση αλήθειας, αλλά και μια δόση φαντασίας  και ψευτιάς... 

Μπορεί να είναι κι έτσι... Αλλά αυτό δεν θα ανακόψει την απόφασή μου να μιλήσω για κάποιες στιγμές που, πολλά χρόνια πριν, έζησα στους υπόγειους χώρους μιας μεγάλης κλινικής στη Λάρισα. 

Ήμασταν τότε μια παρέα από 4 κορίτσια που είχαμε πέσει "θύματα" ενός καθαρά παιδικού συναγωνισμού: ποια θα διαβάσει τα περισσότερα βιβλία την εβδομάδα! 

Είχαμε γούστο... Η Κυριακούλα, η Ελένη, η Ευτυχία κι εγώ! 

Ήταν ένα απόγευμα που με την Ελένη πήγαμε στο σπίτι της κάτι να πάρει... δεν θυμάμαι... Κατεβήκαμε σε ένα σκοτεινό πολύ μακρύ -ή έτσι μου φάνηκε- διάδρομο. Δεξιά κι αριστερά στους τοίχους κρέμονταν μεγάλοι, πελώριοι -ή πάλι, ίσως έτσι μου φάνηκαν- πίνακες... Ήταν σκοτεινά, δεν ξεχώριζα λεπτομέρειες, βιαζόμασταν κιόλας... 

Η Ελένη στάθηκε μπροστά σε μια μεγάλη πόρτα. Ήταν ανοιχτή. Προχώρησε μέσα κι εγώ στάθηκα πίσω της, διστακτικά... Η ατμόσφαιρα ήταν "αυστηρή"... "βαριά" για την ανέμελη γεμάτη αθωότητα ηλικία μας. Πίσω από ένα τεράστιο γραφείο, καθόταν ο πατέρας της Ελένης. Ήταν πολύ σοβαρός... Αγέλαστος... Έτσι που δεν αρέσει στα παιδιά. Ένιωθα μουδιασμένη, αλλά δεν έλεγα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από το γραφείο! Ήταν υπέροχο! Κοίταξα τριγύρω... Και τα άλλα έπιπλα με εντυπωσίασαν! Καθόλου δεν ήξερα από ρυθμούς, κατασκευές και ποιότητα επίπλων. Αλλά ετούτα εδώ τα έπιπλα ήταν παραμυθένια!... 

Ιδέα δεν είχα τότε, μικρό παιδί της επαρχίας, πως αυτό το γραφείο ήταν το γραφείο του Ερρίκου Σλήμαν!!!

Η Ελένη, μίλησε με τον πατέρα της, πήρε την άδειά του για αυτό που του ζήτησε, εγώ χαιρέτησα ευγενικά και φοβισμένα και βγήκαμε ξανά στο μακρύ σκοτεινό διάδρομο! Τώρα κοίταζα με περισσότερη προσοχή τους πίνακες. Τα μάτια μου είχαν συνηθίσει στο μισοσκόταδο... Μαγεύτηκα! 

Και εκείνο το βράδυ, ονειρεύτηκα τα πιο χρωματιστά μου όνειρα!

Πέρασαν χρόνια... Εκείνες τις στιγμές στο υπόγειο της μεγάλης κλινικής του σπουδαίου γιατρού Γεωργίου Κατσίγρα -σημείου αναφοράς για τους κατοίκους της θεσσαλικής πόλης-  τις κράτησα στη θύμησή μου μαζί με τις παιδικές μου ζωγραφιές! 

Αυτή η κλινική στη μεγάλη Πλατεία Ταχυδρομείου της Λάρισας, στεγάζει από το 1987 την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Αλλά ακόμη και σήμερα, "Κλινική Κατσίγρα" λένε οι Λαρισαίοι όταν θέλουν να αναφερθούν σ' αυτό. 

Ο Γεώργιος Κατσίγρας, λοιπόν, ο πατέρας της φίλης μου Ελένης, υπήρξε κορυφαίος χειρουργός στην Ελλάδα, γνωστός στην Ευρώπη και την Αμερική, με επιτυχίες που προκάλεσαν τον άμετρο θαυμασμό επιστημόνων. 

Το πλούσιο καλλιτεχνικό συναίσθημα που διέθετε, τον οδήγησε στην απόκτηση μιας σπάνιας συλλογής, ανυπολόγιστης αξίας, πινάκων ζωγραφικής, χαρακτικής και σχεδίων, 780 περίπου έργων Ελλήνων καλλιτεχνών! 

Το 1981 ο μεγάλος και σπουδαίος γιατρός και συλλέκτης  δώρισε τη συλλογή του αυτή στο Δήμο, με τον όρο να δημιουργηθεί κτήριο και νομικό πρόσωπο με την επωνυμία "Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας - Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα". 

Είκοσι δύο χρόνια αργότερα (τόσο χρειάστηκε για να υλοποιήσουν τον όρο του δωρητή!) εγκαινιάστηκε η Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας, που βέβαια, πήρε το όνομα του συλλέκτη. 

Η συλλογή παρουσιάζει περίπου 170 χρόνια Ιστορίας της νεοελληνικής τέχνης, αφού το παλαιότερο έργο της είναι η "Αποκαθήλωση" του Νικολάου Καντούνη (1768 - 1834), ενός από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της Επτανησιακής Σχολής, ενώ τα νεότερα είναι "Η διαδήλωση" (1965) του Γιάννη Ψυχοπαίδη, η "Κόκκινη λάμπα" (1972) του Σπύρου Βασιλείου και το "Ζευγάρι" (1971) του Γ. Σικελιώτη.  

Εκτός από τα έργα, ο Γ. Κατσίγρας δώρισε στη Δημοτική Πινακοθήκη και τα έπιπλα γραφείου του Ερρίκου Σλήμαν, καθώς και 1.250 βιβλία τέχνης και 4.500 χιλιάδες βιβλία λογοτεχνίας και ποίησης, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Λάρισας. 

Ε, λοιπόν 70 από αυτούς τους πίνακες, πολλοί από τους οποίους είναι εκείνοι που, παιδί, είδα στους τοίχους ενός μακρύ διαδρόμου -έτσι φαινόταν στα μάτια μου... μπορεί να ήταν και κάποιος άλλος χώρος, ειδικά καμωμένος για να κρεμαστούν τα έργα της συλλογής του... δεν παίρνω κι όρκο- θα φιλοξενούνται μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου στο Ίδρυμα Θεοχαράκη: Νικόλαος Λύτρας, Γ. Ιακωβίδης, Γ. Μόραλης, Θ. Ράλλης κ.ά. θα με κάνουν να γίνω ξανά το παιδί που τα μάτια του εκείνο το απόγευμα, σε εντελώς ανύποπτο χρόνο, ήρθαν σε απόσταση αναπνοής με την ομορφιά! 

Σε κάθε αφήγηση, λένε, υπάρχει μια δόση αλήθειας, αλλά και μια δόση φαντασίας  και ψευτιάς... Εγώ δεν μπήκα εδώ στο χώρο της φαντασίας και της ψευτιάς... κι ας λένε ό,τι θένε!...

Μα θα μας τρελάνουν;...

Tόση αθωότητα; Τόση αθωότητα; 

"Δεν πιστεύω πια στην οικονομική πολιτική που ακολουθούμε. Αποτύχαμε... Ψήφισα το Μνημόνιο 1, γιατί πράγματι πίστευα ότι η Ελλάδα θα χρεωκοπούσε και ότι χιλιάδες Έλληνες δεν θα είχαν να πληρωθούν μισθούς και συντάξεις"!
Αυτά και πολλά άλλα δήλωσε "με πολύ λύπη του" στην επιστολή του στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και κάνοντας το "μεγάλο βήμα",  ανεξαρτητοποιήθηκε ο Γιώργος Λιάνης!

Μα θα μας τρελάνουν;

Δεν ήξερε πού θα μας οδηγούσε το Μνημόνιο και η Τρόικα; Δεν ήξερε το ρόλο των τραπεζών; Δεν ήξερε τι "έπαθε" η Αργεντινή; Τίποτα δεν είχε υποψιαστεί;

Λίγο πριν, ο βουλευτής Κοζάνης, Α. Αθανασιάδης, δήλωσε πως αρνείται να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο, διότι "πιστεύω ότι δεν θα έπρεπε να έρθει πακέτο! Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν και άλλοι βουλευτές που θα το καταψηφίσουν, αλλά πάρα πολλοί βουλευτές μου λένε ότι η στάση μου είναι ειλικρινής, ξεκάθαρη και προς το συμφέρον της χώρας"! Δηλαδή, οι βουλευτές αυτοί, ούτε λίγο ούτε πολύ, κατά τα λεγόμενά του, εάν δεν το καταψηφίσουν, σημαίνει πως για τον εαυτό τους επιλέγουν την ανειλικρινή, θολή και όχι προς το συμφέρον της χώρας στάση!!!

Σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή, ο υφυπουργός και κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής "ομολόγησε"... θαραλέα (!) πως ε, ναι, "έκαναν λάθος υπολογισμούς"!!! Αλλά στο σχολείο αν "κάναμε λάθος υπολογισμούς", μας "έκοβαν"! Άσε που... "δεν είχαμε μούτρα" να δούμε τους καθηγητές μας καταπρόσωπο!

Στο παρά πέντε, λίγο πριν το  "Τετέλεσται", συνειδητοποίησαν ξαφνικά πως... δεν συμφωνούν με το Μνημόνιο 1, ούτε με το Μνημόνιο 2, το μεσοπρόθεσμο, ούτε με τις οριζόντιες περικοπές των συντάξεων, ούτε με την επιβολή ξανά και ξανά φόρων, ούτε με το ξεπούλημα της ίδιας της χώρας μας και... και... και...
Τίποτα δεν ήξεραν! Τίποτα δεν είχαν καταλάβει! Τίποτα δεν γνώριζαν! Μακάριοι κι ευτυχείς, κολυμπούσαν μέσα στην αθωότητά τους!!!

Μα θα μας τρελάνουν;

Δεν είχαν πάρει είδηση, δηλαδή, πού μας οδηγούσε το Μνημόνιο 1;  Α, ναι, δεν το διάβασαν! Ήταν πολλές οι σελίδες!... Ναι, αλλά το υπέγραψαν! Αμέ;
Τώρα, βλέποντας πια το μη αναστρέψιμον της καταστροφής, αρχίζουν να μαζεύουν τις ουρίτσες τους και να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια! Εγώ αυτό καταλαβαίνω.
Και θυμάμαι με πόσο πάθος και σιγουριά  ο υπουργός Υγείας διαβεβαίωνε πως θα πληρωθούν οι φαρμακοποιοί και πως εάν όχι, "εγώ θα παραιτηθώ". Οι φαρμακοποιοί δεν ικανοποιήθηκαν, τα ταμεία δεν πληρώνουν, οι ασφαλισμένοι την πληρώνουν!  Ο υπουργός χαμήλωσε τους τόνους... Και... ναι μεν, αλλά... και "θέτω τον εαυτό μου στη διάθεση του πρωθυπουργού" είπε... Και όλα έδειχναν πια πως "τα μάζευε" λίγο πριν τον εξευτελισμό.

Δεν έχει παραπέρα. Αυτό είναι.
Και ένας-ένας... άντε να πάμε λίγο πιο εκεί... να μη στεκόμαστε δίπλα-δίπλα και κακοχαρακτηριστούμε κιόλας!!! Λαγουδάκια!
Και οι άλλοι, οι... εμμένοντες πιστοί στις προσταγές του κόμματος, δείχνουν να μην καταλαβαίνουν καν τι γίνεται!
Και ακούμε την κυρία Κατσέλη να λέει πως "δεν είναι και ευκαταφρόνητο το ποσό των 500 ευρώ για μισθός ενός νέου"!!!
Ή τον κύριο Πρωτόπαπα να λέει πως ναι, ο βουλευτής έχει καλό μισθό (αποζημίωση είναι, αν δεν κάνω λάθος...) αλλά δεν τα βάζει όλα στην τσέπη του... Έχει να πληρώσει γραφείο, ρεύμα, κίνηση...
Δηλαδή, ο συνταξιούχος που τον αφανίζουν, ο νέος που του δίνουν 500 ευρωπουλάκια, ο μικρομεσαίος καταστηματάρχης που γονατίζει από την αναδουλειά, δεν έχουν αντίστοιχα έξοδα;

Μα θα μας τρελάνουν;

Αρκούν πια οι αναλύσεις, οι εξηγήσεις, τα γιατί και τα διότι!
Ούτε ικανοποιούν οι "παραιτήσεις" ΤΩΡΑ! Γιατί δεν πείθουν.
Η αμφισβήτηση είναι πια συντονισμένη με την  αμφιβολία, τη δυσπιστία, την άρνηση!
Και η οργή των αδικημένων Ελλήνων, ώρα με την ώρα, φουντώνει σαν ένα θολό κι αγριεμένο ποτάμι!
Δεν έχει παραπέρα!

Περού: εκλογές, γυναίκες, αναγκαστική στείρωση και μνήμη!...

Μια ομάδα από "νύφες" διέσχισε το Σάββατο στις 28 Μαϊου την οδό Larco στην καρδιά της  Miraflores, προκαλώντας έκπληξη σε ανυποψίαστους τουρίστες και περαστικούς.

Η πορεία διαμαρτυρίας των νυφών ήταν μια προεκλογική παρέμβαση σε δημόσιους χώρους και οργανώθηκε από γυναίκες όλων των ηλικιών, μέλη της ομάδας "Οχι στην Κέικο".

Εισέβαλαν βίαια σε μία περιοχή όπου πιθανότατα υπήρχε πλειοψηφία υπέρ της υποψήφιας Κέικο Φουχιμόρι, κι αυτό έγινε για να θυμήσουν μερικές πικρές και οδυνηρές αλήθειες που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του πατέρα της  Αλμπέρτο Φουχιμόρι.
Η πορεία με τις ντυμένες νύφες ήταν η παρέμβαση που έχουν ονομάσει "Παντρέψου με την αλήθεια", "Ο Φουχιμόρι ποτέ ξανά". 

Αυτές οι "νύφες της αλήθειας" υπενθυμίζουν ότι η χώρα διαλύθηκε οικονομικά και ηθικά.
«Δεν θέλω να κυβερνά τη χώρα μου μια μαφία», «Δεν θέλω να χάσω τα δικαιώματά μου», είναι κάποια από τα συνθήματα σε αφίσες που  ξαναθύμιζαν την εποχή που τα ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονταν συστηματικά, που  χιλιάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν, χιλιάδες εργάτες απολύθηκαν, χιλιάδες νέοι έμειναν χωρίς εργασιακά δικαιώματα, μέσω των πολιτικών της "ευέλικτης εργασίας" που επιβαλλόταν.

Την Πέμπτη στις 26 Μαΐου, μια μαζική πορεία ξεκίνησε από το κέντρο της Λίμα με το σύνθημα «Με ελπίδα και αξιοπρέπεια"  "Φουχιμόρι Ποτέ Ξανά" και εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες κινητοποιήθηκαν κατά της δυνατότητας εγκατάστασης μιας κυβέρνησης που αντιπροσωπεύει για πολλούς και πολλές τον καιρό που η χώρα βυθιζόταν σιγά-σιγά σε μια άβυσσο.

Οι δρόμοι στο κέντρο της Λίμα ήταν γεμάτοι με διαδηλωτές, που κρατούσαν πολύχρωμες πινακίδες που θύμιζαν εκείνες τις ημέρες και καλούσαν τον κόσμο να μην τις ξαναζήσουν.

Σε ένα τμήμα της πορείας, τέσσερα κορίτσια μεταξύ 20 και 30 ετών περπατούσαν με αίμα που ανάβλυζε, συμβολικά, από τη «μήτρα» τους,  φέρνοντας στο νου τη βάρβαρη πολιτική της αναγκαστικής στείρωσης που επέβαλε το καθεστώς Φουχιμόρι ως μέτρο για τον τερματισμό της φτώχειας! Μιας πολιτικής που οδήγησε στη στείρωση πάνω από 300 χιλιάδες γυναίκες, κυρίως αυτόχθονες και φτωχές γυναίκες.

Λίγο πιο πέρα, μια άλλη ομάδα κοριτσιών με τις λέξεις "Οχι στην Κέικο" θύμιζε τις παραβιάσεις εις βάρος των γυναικών με ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους τη φράση "Το σώμα μου δεν είναι  πεδίο μάχης".

Η νεολαία κινητοποιήθηκε, απαιτώντας την αξιοπρέπεια. Για όπλα τους είχαν τραγούδια και πανώ. Ζητούσαν σεβασμό, διεκδικούσαν το δικαίωμα να υπερασπίσουν τη χώρα τους  και φώναζαν δυνατά "Περού, σ' αγαπώ, γι' αυτό σε υπερασπίζομαι"!

Στο Περού αλλάζει το πολιτικό τοπίο!
Πρώτες από όλους και όλες, δακρύζουν οι γυναίκες που υποβλήθηκαν τόσο βάναυσα σε αναγκαστική στείρωση!

Τα πρώτα επίσημα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών και τα εξιτ πολ δείχνουν ότι  ο κεντροαριστερός πρώην στρατιωτικός, Ουγιάντα Ουμάλα, ο λεγόμενος "Ούγκο Τσάβες της Λίμα",  έχει το προβάδισμα έναντι της υποψήφιας δεξιάς αντιπάλου του, Κέικο Φουχμόρι, κόρης του πρώην προέδρου της χώρας, που φαίνεται να χάνει την προεδρία. Μάλιστα, ορισμένοι υποστηρικτές του Ουμάλα έκαψαν ένα ομοίωμα της δεξιάς πολιτικού, η οποία είχε υπηρετήσει στην κυβέρνηση του πατέρα της, Αλμπέρτο Φουχιμόρι, τη δεκαετία του 1990, πριν εκείνος καταρρεύσει μέσα σε ένα νέφος σκανδάλων διαφθοράς και παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τα οποία καταδικάστηκε και φυλακίστηκε.